"Wat een indrukwekkende film!

Ik heb even rustig moeten zitten om na te denken over alles wat ik heb gezien.

Erg mooi, boeiend en emotioneel om te zien hoe de film ook daadwerkelijk tot leven komt. Wauw!

Ik studeer sociaal pedagogische hulpverlening en ik ben van mening dat deze film zeker moet worden getoond aan mede studenten. Wat een rollercoaster aan emoties!

Prachtig. Een film om niet te vergeten!

Petje af!!"

Kirsten Bloemers

- - -

"De film 'Verloren Jaren' heeft me behoorlijk naar de keel gegrepen en ik vond het een ongelooflijk mooi gemaakt en inhoudelijk sterk document over iets waarvan ik veel te weinig afwist. Ik ben bijzonder trots op je dat je je voor de buitenwereld ongelooflijke ziekte op deze wijze hebt weten te sublimeren.

Uiteraard komt een belangrijk deel van de enorme indruk die de film op me maakte ook op het conto van je hoofdrolspeler. Maar jij hebt die uitgekozen en jij hebt hem naar deze uitstekende acteerprestatie weten te brengen.

Ik hoop heel erg dat de film zijn weg vindt in het psychiatrie-circuit maar ik hoop vooral ook dat ook andere (onwetende) kijkers een keer via de publieke omroep (Human? VPRO? schuw desnoods de commerciëlen niet) van dit schitterende document kennis kunnen nemen."

Edward Schenk

- - -

"Ik heb zojuist je film bekeken.

Ik kan mezelf erg herkennen in de psychose! Ik heb zelf onlangs ook een heftig jaar af mogen sluiten. Ook ik ben  een filmmaker en heb ook een poging gedaan om van mn eigen ‘bad trip’ een film te maken, haha ik voelde ook dat ik de hoofdpersonage was van een complot/film, maar heb tijdens het schrijven als het ware mijn eigen psychose verwerkt.

Na een jaar schrijven heb ik uiteindelijk besloten de film niet te maken. Ik vind het wel knap en dapper van jou dat je dit wel hebt gedaan. Je hebt er zeker mensen mee geholpen! Ik moedig je daarom aan om door te gaan en lekker uit te komen voor wie je bent! Want je bent mooi zoals je bent. :)

Succes!"

Arjan

- - -

"Met kippenvel heb ik de film bekeken. 

In 2009 ben ik na een hele lange aanloop ook psychotisch geworden. Alhoewel de omstandigheden iets verschillen, ben ik op een vergelijkbare manier mijn werk en woning kwijt geraakt.

Wat mij het meest heeft geraakt is het zien van de scène waarin je vereenzaamd en aan de drank totaal je 'verstand verloor' in je verloederde kamer. Zo heb ik precies op die manier maanden lang geleefd. Op een gegeven moment was het ook te belastend om het vuilnis buiten te zetten, dus verstopte ik het in mijn badkamer waar jij het over het balkon heen gooide. Ook treffend weergegeven was het thema kleur wat overal terug komt, zoals groen bij de scène bij de bushalte, of bij je vrienden die in het geel rond lopen en jij in het rood. Hoe wanen je leven totaal kunnen beheersen zonder dat je dat inziet. De 'herrie in mijn hoofd' heb ik altijd ervaren alsof ik het zelf deed, maar ik weet nu wel beter. 
 
Bedankt, het was duidelijk een film van een ervaringsdeskundige, iemand zonder een verleden met psychoses had dit nooit kunnen maken
 
Groeten,”

M.

- - -

"Ben zelf nooit door een diep dal gegaan. Maar ik ging helemaal in dat verdriet mee. Het is aangrijpend. Er zouden meer films moeten komen over wat mensen overkomt. Dan zouden wij eens wat liever zijn voor die mensen die een of andere psychische nood tentoonspreiden.

Ik hoop niet dat het de laatste film was. 

Bedankt voor deze film.”

Truus Kuiper

- - -

"Fantastische film, Bas, maar dit waren geen verloren jaren. De verloren jaren beginnen pas bij de eerste opname bij de GGz."

Ralph

- - -

"Ik zit in mijn afstudeerfase van de opleiding Pedagogiek en heb als keuzearrangement psychiatrie. Deze film is een verplicht onderdeel, ik vind het een indrukwekkende film. Hij maakt mij duidelijk hoe een psychose kan beginnen en hoe onherkenbaar dit voor de omgeving kan zijn. Ik denk, weet zeker, dat ik deze film mij zeker gaat ondersteunen in het uiteindelijk uitoefenen van mijn toekomstig beroep als pedagoog. Ik zal zaken beter kunnen begrijpen en ik hoop herkennen als ik het ooit tegenkom!"

José Ripperda

- - -

"Ik vond de film nogal wat.

Te confronterend, naar en eng. (wel goed neergezet).

Toch laat ik dit mijn zus zien in de hoop dat ze mij en mijn situatie beter snapt.

Maar dan het einde, dit geeft mij (misschien ook anderen) weinig hoop.

Niet dat dit de realiteit niet goed verwoord, maar ik zou het anders hebben gedaan."

Anoniem

- - -

"Ik ben psychiater en heb de première van de film mogen zien op het Voorjaarscongres van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie in Maastricht. Dank daarvoor.

Ik was zeer onder de indruk. Het bood mij een kijkje 'van binnen' op een manier die ik nog niet eerder zo gezien had en ik kan me voorstellen dat de film ook voor anderen (hulpverleners maar zeker ook leken / familieleden etc. van patiënten) op dezelfde manier zou werken. Ik zou de film daarom ook graag - vroeger of later - een keer op televisie zien.

Ik begreep hoe moeizaam het productieproces is geweest. Dat heb ik allemaal niet bedacht (en ook niet kunnen bedenken) bij het zien van de film, integendeel: voor mij telde alleen het verhaal en de inhoud. Afgaande op de reacties in de zaal - maar dat heeft u zelf ook gemerkt - gold dat ook voor heel veel anderen.

Nogmaals dank voor de indrukwekkende inkijk."

Pieter Ronhaar

- - -

"Bravo! Voor een vertelling die van begin tot eind boeiend blijft.

Ik vroeg me verder af hoe je/hij er uiteindelijk weer bovenop is gekomen. Daar werkt het erg naartoe en wordt vervolgens geheel over geslagen. Het antwoord zal wel niet zo boeiend zijn, gewoon medicijnen die werkten waarschijnlijk.

Fijn weer iets van je te mogen zien.”

David Verbeek, filmmaker

- - -